انتظار معمولا به حالت كسى گفته مى شود كه از وضع موجود ناراحت است، و براى ایجاد وضعیت بهترى تلاش مى كند. فى المثل بیمارى كه انتظار بهبودى مى كشد، یا پدرى كه در انتظار بازگشت فرزندش از سفر است از بیمارى و فراق فرزند ناراحت اند و براى وضع بهترى مى كوشند.همچنین تاجرى كه از بازار آشفتگى بازار ناراحت است و در انتظار فرو نشستن بحران اقتصادى مى باشد، این دو حالت را دارد: بیگانگى با وضع موجود و تلاش براى وضع بهتر. بنابراین مسئله انتظار حكومت حق و عدالت حضرت مهدى(علیه السلام) و قیام مصلح جهانى را داشتن، در واقع مركب از دو عنصر نفى و اثبات است.

عنصر نفى همان بیگانگى با وضع موجود و عنصر اثبات خواهان وضع بهتر بودن است، و اگر این دو جنبه در روح انسان به صورت ریشه دار حلول كند سرچشمه دو رشته اعمال دامنه دار خواهد شد. این دو رشته اعمال عبارتند از: ترك هرگونه همكارى و هماهنگى با عوامل ظلم و فساد و حتى مبارزه و درگیرى با آنها از یك سو، و خودسازى و آمادگى هاى مادى و معنوى براى تشكیل آن حكومت واحد جهانى و از سوى دیگر.

خوب كه دقت كنیم مى بینیم هر دو قسمت آن سازنده، و عامل تحرّك و آگاهى و بیدارى است.

نوشته شده توسط سید علی طباطبایی در شنبه هشتم اسفند 1388 ساعت |